miércoles, 8 de marzo de 2017

MARÍN. HOMENAXE AS COMADROAS. POR ANA M. LÓPEZ MARQUÉS

Intervención de Ana María López Marqués, neta da comadroa Doña Encarna no acto de homenaxe as matronas no Día da Muller Traballadora celebrado o 8 de marzo de 2017

Acto da homenaxe as matronas no Dia da Muller (Foto AML)
"Non deixa de ser paradóxico, e aterrecedor, que ás alturas nas que nos movemos haxa que cualificar, aínda, as mulleres como “traballadoras”. Pode que non estea mal a repetición, pero non deixa de ser un adxectivo redundante, un pleonasmo que diría un culturiñas. Por se alguén non o sabe, a propia palabra muller xa conleva o significado, a condición, de “traballadora”. Todas as mulleres o son e o teñen sido. “Traballadoras” sen descanso.  Arreo. Outravolta é que se queira sinalar con esa cualificación á súa incorporación ao mercado de traballo, incorporación supeditada ás propias necesidades do propio capital, necesidades marcadas sempre polos homes, sen excepcións…
Comadroas, matronas, parteiras… Mulleres que adicaron toda unha vida a traer ao mundo a outros seres. Mulleres que, deixando de lado, na meirande parte dos casos, súa vida persoal, traballaron de sol a sol, de xeito autónomo, sen horarios, nin dereitos, ao antollo da mesma natureza, esa natureza que non establece unhas regras fixas para que as mulleres paran… Mulleres cun oficio singular, certo; único, certo; un chisquín desclasadas, certo (pois a meirande parte da súa clientela era de condición pobre, sobre todo nesa época de fame e de medo… e, non hai que esquecer: a memoria da fame, como a do medo, é infinita, nunca remata – hoxe en día moitos queren que eliminemos esa realidade…).
Ana María, neta de Doña Encarna
nun momento da súa intervención
No caso da nosa avoa, na súa vida de muller “traballadora” confluíron moitos condicionantes, condicionantes que todo o mundo coñece e non cremos preciso lembrar hoxe. Mais si temos que recoñecer que ese medo, esa fame, esa Culpa (ai da Igrexa!) axudaron a construír unha muller que supuxo exemplo admirable de superación, afouteza e dignidade. Se difícil era a vida para todas as mulleres de entón, a súa tivo unha dobre, unha triple…, dificultade: a de ter amado e non ser correspondida. Ese Acontecemento marcou todo o seu devir. Iso fixo que o traballo, e o seu fillo, constituísen o cerne do seu día a día: vintecatro horas sobre vintecatro sen repouso, sen se poder permitir unha indisposición, sempre ao servizo do pobo ( sempre máis xeneroso que os señoritos…) e, por suposto, sen vacacións… Así, xornada tras xornada ata súa morte. Levou unha vida dura? Si. Mais ela soubo conformar seu propio relato íntimo, relato no que había moita, moita nostalxia pero, tamén, moita enteireza. Pode que cos anos a realidade fóselle cubrindo dun veo fantasioso, dunha brétema de maravillas pero, que menos premio merecía unha muller así!  Tivo unha vida triste? Non. A súa conciencia de servizo público impediulle ter momentos de debilidade (ou agachounos á súa convinza) E, xa se sabe, o relato da vida de cada un non ten por que ser exacto: Se non è vero è ben trovato.
Como familia sentímonos moi agradecidos polo recoñecemento que se lle fai (a todas elas), así como orgullosos e afortunados de tela coñecido. Encarna, a comadroa, esa muller que choraba cada vez que cantaba “Eu de Marín ausenteime”. Marín, un pobo polo que deu súa vida. Un pobo do que, curiosamente, nunca marchou…, nin marchará. Moitas grazas no nome da súa familia!"





No hay comentarios:

Publicar un comentario